A crítica non foi o peor do teatro galego

“A crítica non é o peor do teatro galego”. A frase é dun crítico de teatro, pronunciada contra finais da década do 2000 e, ao tempo de ter un carácter preventivo, encobre unha falsidade despachada como inxenua. Nesa altura, como agora, hai que entender que se algo non é o peor de algo é que os dous elementos forman parte dun mesmo conxunto. Pero non. A crítica nunca formou parte do conxunto teatral. Nos últimos corenta anos a crítica foi moitas cousas, pero nunca estivo integrada como parte dun sistema escénico demasiado centrado no inmediato. A crítica foi unha sospeitosa habitual, unha reclamación permanente, un argumento complementario para congresos, semanas, festivais, mostras e debates escénicos. Foi moitas cousas, pero nunca acabou de formar parte dun conxunto que a precisaba como altofalante pero non como unha xeradora de argumentario.

All you need is you

No mesmo momento en que acabou All you need is love comezou a resaca. Foi un movemento imperceptible pero imparable. Como cando remata a borracheira. Como cando San Paulo caeu do cabalo e veulle un ataque de lucidez. Durante 30 segundos foi lúcido e todo resplandecía. Logo ergueuse e falto de intelixencia como estaba tentou atribuír toda …

Podemos falar

Podemos falar de fútbol, de ovellas, de feiras en todas as acepcións do concepto, da confusión das palabras, da confusión das dores, de que o pobo non mande, do trigo bo, do trigo malo, do pan Cea, da marca que deixaban os carros nos camiños, do malo que é o goberno, do fría que está …

A vida segue igual

Quizais se odien. Quizais sintan unha pola outra iso que a prensa de Madrí chama odios africanos pero que, á vista da estatística dos costumes, son bastante galegos. Pode ser indiferenza activa. Ou soidade. Crúzanse porque unhas veñen e outras van. Unha vén do súper e outra vai á misa. Dieta atlántica. Pode ser que teñan un movemento de marco pendente ou …

Sen patria non hai espectáculo

Aínda estou confuso con esa idea escapista de que a infancia é a patria do home. Como se fose unha saudade primixenia, irrecuperable e, polo tanto, inxusta. Como se a patria fose o pasado e non a vontade.   Pero cando a patria se exhibe como os tráilers das películas é que vai haber golpes. E cando se anuncian …

Santos por letras

O que primeiro se miraba dos libros antes eran os santos. Por respecto reverencial á tradición, imos continuar e tal como podedes ver en Máis que palabras, primeiro está a imaxe e, despois, o texto. Queredes que as vosas fotos aparezan aí? Subídeas ao twitter e citade @franco_piso e desde aí chegarán ata aquí con …

Capela Sixtina

Era unha feira e incluso xente de misa diaria tentaba disimular a prohibición de facer unha foto. Púñanse medio de lado e así, como quen non quere, tentaban meter no seu móbil un pouco da grandeza desa historia que o teito e as paredes pretenden contar. É unha historia, e mesmo pode que boa. Incluso sendo incerta. …

Norma & Ivo en Monmartre

-Subimos e baixamos?-É ir por ir… Atravesaron as sombras das árbores e deixáronse rodear polos turistas de outubro. Un funicular é un elevador que respecta a lei da gravidade. Entraron, pero en lugar de mirar para a paisaxe, que comezaba a ser outoniza, deixáronse levar polas coreografías dos selfies… -Antes todo era máis estiloso… polo menos …

O soldado en inverno

No inverno non combatemos. Quedamos ao resgardo dos galpóns, mentres fóra a chuvia impide calquera avance, calquera defensa. Chove catro meses ao ano. Todo por xunto. A chuvia cala na terra ata formar un metro de combinado: intransitable, inutilizable, un material sen táboa periódica. Unha materia a medio camiño entre o sólido e o líquido, …

McCartney componse só

Pode ser que Paul McCartney se sinta perseguido por aquela fama que lle apuxeron nos setenta que o cualificaba como comercial, fácil, cando non directamente banal. McCartney leva feito moitísimas cousas para demostrar que as súas capacidades non teñen límites. Publica un disco absolutamente en solitario para demostrar, unha vez máis, que é o músico máis influente do século XX.  …

Frasco de nervios

As televisións medían medio metro de ancho. Quizais debería dicir de profundidade. Era por causa do tubo catódico: canto máis grande era a pantalla, máis longo tiña que ser o fondo. Asomarse á parte de atrás do televisor era case tan interesante como mirala de fronte, excepto cando puñan Eliot Ness. O máis interesante das …